De wereld staat continu aan. Maar waar laad jij nog echt op?
Onze generatie
Wij zijn waarschijnlijk de eerste generatie mannen die probeert zowel een betrokken vader, aanwezige partner, succesvolle professional als bewust mens te zijn.”
Wij zijn de generatie ertussenin
Wij zijn opgegroeid in een tijd waarin veel veranderde.
Onze vaders werkten vaak fulltime.
Ze zorgden voor het inkomen.
Het huishouden lag grotendeels ergens anders.
Er was meer scheiding tussen werk en thuis.
Wij groeiden op met andere ideeën.
We willen aanwezig zijn als vader.
Een betrokken partner zijn.
Gezond leven.
Sporten.
Vrienden onderhouden.
Bewust opvoeden.
Carrière maken.
Financieel verstandig zijn.
Tijd maken voor onze relatie.
Werken aan onszelf.
En ondertussen ook nog genieten van het leven.
Dat is mooi.
Maar het vraagt ook veel.
We dragen meer rollen tegelijk dan ooit
We zijn partner.
Vader.
Professional.
Coach langs het voetbalveld.
Taxichauffeur.
Planner.
Klusser.
Agenda-beheerder.
Vakantie-organisator.
Mantelzorger voor ouders.
Vriend.
Sportmaat.
En ergens tussendoor proberen we ook nog onszelf te zijn.
De dagen zitten vol.
Werk stopt niet meer om vijf uur.
Berichten blijven binnenkomen.
Agenda’s lopen door elkaar.
Kinderen hebben activiteiten.
De boodschappen moeten gedaan worden.
Het huis vraagt aandacht.
De administratie blijft liggen.
De appgroepen gaan door.
En voor je het weet is de dag weer voorbij.
Het vreemde is
Veel mannen hebben het objectief gezien goed.
Een gezin.
Een huis.
Werk dat prima loopt.
Vakanties.
Gezondheid.
En toch knaagt er soms iets.
Niet omdat er iets mis is.
Maar omdat er steeds minder ruimte is om stil te staan
bij wat voor jou belangrijk is.
Ruimte is geen luxe
Ruimte is geen luxe
Vroeger ontstond ruimte vanzelf.
Op de fiets naar school.
Buiten spelen.
Lange wandelingen.
Minder schermen.
Minder prikkels.
Minder keuzes.
Meer verveling.
Vandaag vullen we ieder leeg moment.
Met podcasts.
Nieuws.
Social media.
Werkmails.
Series.
Prikkels.
Ons hoofd krijgt nauwelijks nog de kans om bij te praten met ons leven.
Daardoor raak je langzaam het contact kwijt.
Daardoor raak je langzaam het contact kwijt
Niet ineens.
Maar geleidelijk.
Je merkt het aan:
* sneller geïrriteerd reageren;
* minder geduld thuis;
* minder energie;
* altijd “aan” staan;
* slecht kunnen ontspannen;
* minder zin in dingen waar je vroeger van oplade;
* het gevoel dat weken voorbij vliegen;
* het idee dat je vooral aan het uitvoeren bent.
En ergens diep van binnen de vraag:
“Is dit het nou?”
Dit gaat niet over zwakte
Dit gaat over onderhoud.
Niemand verwacht van een auto dat hij jaren blijft rijden zonder onderhoud.
Maar van onszelf verwachten we het vaak wel.
Door blijven gaan.
Volhouden.
Nog even doorzetten.
Tot het lichaam of het leven op de rem trapt.
Daarom bestaat ManYgen
Niet om nog meer te doen.
Maar om af en toe uit te zoomen.
Om bewust stil te staan bij vragen als:
* Waar krijg ik energie van?
* Wat mag minder?
* Wat verdient juist meer aandacht?
* Welke man wil ik zijn?
* Welke vader wil ik zijn?
* Waar wil ik over tien jaar trots op terugkijken?
Niet omdat je vastloopt.
Maar juist zodat je niet hoeft vast te lopen.
Onze generatie
Je hoofd gaat door.
Zelfs als het stil is.
Rust voelt zeldzaam.
Afleiding is overal.
Je wilt er zijn.
Voor jezelf.
Voor je partner.
Voor je kinderen.
Maar ondertussen wordt je wereld kleiner
Minder tijd voor vrienden.
Minder ruimte voor ontspanning.
Minder momenten om écht op te laden.
Tijd voor jezelf voelt al snel als iets
waar je je schuldig over voelt.
De dagen raken steeds voller.
Maar jij steeds leger.
Zonder dat je het merkt,
blijft er steeds minder ruimte over
voor wat jou energie geeft.
Je merkt het aan hoe je reageert
Juist in deze fase van het leven
raken veel mannen zichzelf langzaam kwijt.
Niet omdat ze zwak zijn.
Maar omdat de ruimte tussen inspanning
en herstel steeds kleiner is geworden.
Vroeger was er meer buiten.
Meer beweging.
Minder prikkels.
Nu speelt het leven zich
steeds meer af in je hoofd.
Je merkt het:
• in de onrust van je gedachten.
• in hoe snel je reageert.
• in de ruimte die je steeds minder voelt.
Je lichaam past zich aan
Niet ineens.
Maar langzaam.
Signalen vervagen.
Vermoeidheid wordt achtergrondruis.
Je zenuwstelsel blijft aan.
Dat wordt je nieuwe normaal.
Tot je lichaam vol spanning zit,
en je steeds verder van jezelf af raakt.
De weg terug begint met vertragen
Je verandert je leven niet
door steeds meer vol te houden.
Maar door weer ruimte te maken
voor wat echt belangrijk is.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om helder te denken.
Ruimte om bewust te kiezen hoe je wilt leven.
Daarom is ManYgen ontstaan.